Tijdens de Dertigjarige Oorlog (1618-1648) verkeerde een groot deel van Centraal-Europa in beroering en werd het gebied geannexeerd. In deze oorlog verloren 5 tot 8 miljoen mensen het leven en Duitsland verloor naar verluidt meer dan 50% van zijn bevolking. Met weinig financiële middelen voor een dergelijke oorlog werden militairen, huurlingen en zelfs burgers ingezet om territorium te veroveren. Hen werden oorlogsbuit en veroveringen beloofd als aanvulling op hun magere oorlogssalarissen.

Toen Zweedse troepen Duitse dorpen plunderden, werd marteling gebruikt om slachtoffers te dwingen hun bezittingen af ​​te geven, te onthullen waar waardevolle spullen verborgen lagen en anderen die toekeken volgzaam te maken. Een van de martelingen die in veel geschiedschrijvingen van Zuid-Duitse steden wordt beschreven, was Schwedentrunk, wat in het Duits “Zweedse Drank” betekent. De Duitse slachtoffers gaven het een toepasselijke naam en na de uitvinding ervan werd het op grote schaal gebruikt door internationale troepen en plunderaars.

Het slachtoffer werd vastgebonden, de mond werd opengewrikt en een onsmakelijke vloeistof werd door de keel gegoten tot de maag barstte. Hoewel elk geval anders was, werd in sommige gevallen kokende vloeistof in houten wiggen of trechters gegoten, waardoor blaren in de keel ontstonden, totdat de buik opzwol. De beulen trokken vervolgens touwen aan, drukten op houten planken, trapten op de slachtoffers of staken met stokken in de buik. Omdat vloeistoffen niet samendrukbaar zijn, barstte de maag onder de druk en volgde al snel een pijnlijke dood.